இன்று ஒன்று

இரவின் வெளிச்சங்கள் என்
இதயம் வரையும்
ஒரு புதிய நாளின்
உதயம் வரையும்

தங்களைக் கரைத்துக் கொண்டு
இந்த வெளிச்சங்கள்
உறக்கத்துக்குப் பின்னர்
விழிப்புக்கு முன்னர்
எல்லோரும் இந்நாட்டு மன்னர்
என்று உபசரிக்கும்
நான் உறங்கும் வரை
காத்திருந்து அனுசரிக்கும்

நேற்றின்
தடயங்களை
அழித்துக் கொடுக்கும்
ஒரு புதிய சாலையை
ஒரு புலர்ந்த காலையை

ஒரு மகத்தான
பிரகாசத்துடன்
உயிர் துடிப்புடன்
இயங்கும் நகரம்
கை கட்டிக் கொண்டு நிற்கும்
'ஏவு, என்ன வேண்டும்?'
என்று கேட்கும் பட்டணத்து பூதம் போலும்

நூறாயிரம் புது உயிர் செல்களை
இந்த முடிந்த இரவு
என்னிடம் ஒப்படைத்து விட்டு
தூக்கம் கலங்க நிற்கும்
பள்ளிக்கு என்னை அனுப்பி விட்டு
தெரு முனையில்
என் உருவம் கரையும் வரை பார்த்த
என் அன்னை போலும்
'இன்று போய் இன்றே வா' என்னும் பாவத்துடன்

குளிப்பதற்கு முன்னும், பின்
அலுவலகம் அடைந்ததும்,
பிறகு சந்திப்புகளிலும் என்று என்னை
என் நாள்
பற்பல உபசரிப்புகளுடன் கொண்டாடும்

நூறு செய்திகள்
கலந்துரையாடல்கள்
இறந்த காலத்தின் எச்சங்கள்
நாளையைப் பற்றிய அச்சங்கள்
இன்னும் எத்தனையோ மிச்சங்கள்

பணிவிடத்தின்
வெள்ளை காலர் துரைத்தனங்கள்
மதிய உணவுடன்
புதிய பானங்களுடன்
சிலரின் புகை வெளிப்பாடுகளுக்கு இடையே
சுழலும்

இரவின் வெளிச்சங்கள்
மீண்டும் தழுவும் சமயம்
பழகிய தலைக்கடியில்
இன்று முழுதும் இது
என்ன செய்து கொண்டிருந்தது என்று
கேட்க நினைத்தும்
'நமக்கென்ன ஆயிற்று'
என்று முனகிய படி
அந்த இரவின்
கடைசி ஒளிதுளியின்
பிரிவுக்கு தயாரான படி,
நெளிந்த படி
அடங்கிப் போகும்
என் தலையணை
என்
இன்று
ஒன்று போலவே!