அதி காலை
மெல்லத் தழுவும் சூரியன்
இலைகளின்
அசைவில் தெரியும் ஒளி
தெரியாத காற்று
விழிப்பின் முதல் உராய்வில்
கண்கள் திறக்கக்
கரைந்தன பறவைகள்
ஓ,
அதி காலை oliyum
indhap
paravaigalukku
கொஞ்சம்
athiyo?

விடுமுறை

உன் பாதச் சுவடுகளைப்
பார்த்ததும் பூரித்தேன்

எனக்கு ஆச்சர்யம் வர வேண்டும் என்று
சொல்லாமல் என்னைத் தேடி
வந்து போய் இருப்பாய் என்றும் யூகித்தேன்

உன் பாதச் சுவடுகளைத்
தொடர்ந்து உனக்கு
அதே ஆச்சர்யம் தர முடியும்
என்று யோசித்தேன்

கடற்கரை வரை வந்து சேர்ந்தேன்
ஓ, மழை கடலில், கரையில்
என் மேனி முழுதும்

நம் இருவரையும்
தொடர்ந்து வந்த இயற்கையை
எண்ணி மாய்ந்து போனேன்

உன் பாதச் சுவடுகள்
கலைந்ததில்
எனக்கு வீடு திரும்பத் தெரியவில்லை 

இந்தக் கவிதைகள்

நான் இவற்றை
எழுதுவது துர்லபம்

நான் எண்ணங்களின்
மொழிபெயர்ப்புகளை
எழுத எத்தனிக்கும் முன்பு

இவை என்னை
எழுதி விடுகின்றன

என்னை இவை
எழுதுவது போல
அறிமுகப் படுத்துவது இல்லை
எந்த கவிஞனுக்கும்

என் வலைகளில்
என் மௌனங்களில்
என் நிழல்களில்
என் துணையாக
என்னை வரைந்தபடி
என்னை எழுதியபடி
என் கவிதைகள்

இவை என்னை
எழுதியதில்
ஒரு துளி கூட
நான் இவற்றை எழுத
முடிந்தது இல்லை

என் கவிதைகள்
நான் வளர்வதற்கு
முன்பு இருந்தே
உடன் இருந்து
என்னால் புரிந்து கொள்ள
இயலும் தருணம் வரை
எனக்குப் புலப்படாமல்
என் பார்வைக்கு என்றே
காத்திருக்கும் என் கவிதைகள்

நான் புரிந்து கொள்ளாமலேயே
என்னைச் சுற்றிலும்
சூழ்ந்த பசுமை போலும்
என் மீது விழாமலே
நான் காண வீழ்ந்த மழை போலும்

நான் புரிந்து கொள்ளாமலேயே
எனக்கு கருணை புரிந்து
என்னைக் காத்த என் கடவுள் போலும்

நான் புரிந்து கொள்ளாமலேயே
என்னை வளர்த்த
எனக்கு வழி காட்டிய என் அன்னை போலும்

நான் புரிந்து கொள்ளாமலேயே
என்னை எனக்குக் காட்டி
என் உலகமாக உருக்கொண்டு விட்ட
என் கவிதைகள்

என் வாழ்க்கையின்
பிரவாகத்தில்
என்னைத் தேக்கிக் கொண்டு
கரையோரம் நதியின்
புது வெள்ளம்
ஓயட்டும் என்றே
காத்திருக்கும் என் கவிதைகள்

என் மரணத்தின் போது
என் உடைமைகள் என்று
ஒரு சில என் வீட்டில் தங்கலாம்
என்னை இழந்தவர்கள்
எனக்காக அழலாம்
ஊரும் உறவும் அடங்கிய பின்
உற்றுப் பாருங்களேன்

நான் எழுதிய
உங்களிடம் 
வந்து சேராத
சில காகிதங்களில்
கிடைக்கும் கவிதைகள் இருக்கும்

மேலும் என்னை எழுதி
இன்னமும் எழுதும்
ஈரத்துடனும்
தகுந்த நேரத்துடனும்
மரணம் அடையாத
கவிதைகள்
உங்கள் உணர்வுகளின்
சந்திப்புக்காக
உறங்காமல் மௌனம் காத்தபடி
ஓயட்டும் ஒப்பாரிகள் என்றபடி
காத்திருக்கும்

இவை எழுதி
நான் காண
வாழாமல்
நீங்கள் பார்க்கின்ற
'நான்' உடன்

உலக முதியோர் தினம்

உலக முதியோர் தினம்

காலம்  எனும் வானவில்
நிலம் விழும் காலம்
உயிர் சாயும் காலம்

பயணம் ஒன்று
கடமையாகத் தொடரும்

ஏறும் பொழுது கொண்டு
வந்த சுமைகள் என்னவோ
இறங்கும் பொழுது
ஒன்றும் இல்லை

ஓடி ஓடி
நடந்து கூட்டிச் சென்ற
குழந்தைகள் வளர்ந்து
புலம் பெயர்ந்து

mudhiyavargalukkum
munbaagave
pugaippadangalaaga
surunginar

கரை ஆன நதி

தாகத்தில் நதியின்
நா வரண்டது
நதியின் மரணம்
எப்பொழுது வேண்டுமானாலும்
நிகழலாம்
புதைப்பது கடினம்
மணல் படுகையில் இடம் என்று
ஒன்று இல்லை
சொல்லப் போனால்
மணல் கூட இல்லை

கடலில் வீழ்ந்து
காணாமல் போன
மழையை நதி பார்க்க வில்லை
அதனால்
அதன் ஆன்மா சாந்தி
அடைய வாய்ப்பு உண்டு
தகனக் கிரியைகள் எங்கே
நடக்கும்
எந்த நதியின் கரையில்?

நதி ஓய்ந்து போனது
கேள்விகள் ஓய வில்லை!

நதியில் விழுந்து
கடலில் சேர
வாய்ப்பு இல்லை என்று
உணர்ந்த மழை
ஒரு கேள்வியும் இன்றி
மீண்டும்
மீண்டும்
கடலில்
பெய்தது
வெற்றுக் காற்றுகளை
கரைக்கு அனுப்பிய படி

எந்தக் கரை?

கடலுக்குக் கிடைத்த கரை
கடலால் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும்
எடுத்துக் கொள்ளப் படும்
நிலையிலும் கிடைத்த கடற் கரை போல்
ஒரு கரை
நதிக்குக் கிடைக்க வில்லை

நகரத்தின்
நரக பெருக்கத்தின்
நுகர்வுகளின்
புழுக்கங்களின்
பாதிப்புகளில்
சுரண்டல்களின்
இறுதிக் கட்டத்தில் 
நதியே கரை ஆனது

கால காலமாக
என், என் தந்தை, என் முன்னோர்கள்
வளர்ந்த பன்னூற்று ஆண்டுகளும் 
தன்னை
வழிபட்ட
சமூகங்களின்
எண்ணற்ற கடவுள்களும்
இடம் பெயர்ந்த 
கரைகளுக்கு இடையே
சுழன்று ஓடிய நதி

இன்று தானே
ஒரு கரையாகக்
கிடந்தது 

காலத்தின் மரண
வாக்கு மூலத்தை
மணலில் எழுதுவதற்காக
விரிக்கப் பட்ட
நீண்ட மடலே போலும்